Diamant

Een diamant is de beste vriend van een vrouw?

Mijn beste vriendinnen zijn diamanten!

Vanmiddag belde ik met de ene vriendin en zojuist met de andere. Bij dat tweede gesprek heb ik herhaaldelijk zitten janken. Ik ben erg emotioneel, en daarom ben ik zo blij dat ik hiermee terecht kan bij mijn vriendinnen.

De vriendin waar ik 's middags mee belde gaf mij de tip om diamond painting te proberen. Het kan helpen om gedachten te verzetten, en ik kan het product dan geven aan mijn vader. Zodat hij het kan ophangen in zijn kamer.

Maandag (18 mei) gaat hij verhuizen naar een verpleeghuis. Dit vanwege Alzheimer.

Ik heb het daar sowieso al moeilijk mee, maar de Corona-crisis vormt nog een extra probleem. Voorlopig mogen we ((mijn moeder, mijn zusje en ik) hebben niet bezoeken.

Mijn angst is dat wanneer we op bezoek mogen gaan hij ons niet meer herkent. Ik hoop zo dat dit zal meevallen!

Ik huil en ik lach

Vanavond middels WhatsApp gesproken met een van mijn vriendinnen over de verhuizing van mijn vader. Over een tip om hem een fotoboek mee te geven.

Het gesprek via WhatsApp en het schrijven van de blog emotioneerde mij. Zoals ik een groot deel van de avond moet huilen bij het idee dat op de foto's die prachtige momenten staan.

Wat is het fijn dat mijn vriendin begrijpt dat ik weemoedig ben.

Dagelijkse kost?

Vanmiddag stuurde ik mijn vriendinnen een filmpje. Een van mijn vriendinnen stuurde al gauw een appje met het aanbod dat ik haar kon bellen als ik daar behoefte aan had.

Ik heb meteen gebeld. Want ik kon wat troost wel gebruiken. Het maken van het emotionele filmpje én het schrijven van een sentimentele blog had wat los gemaakt.

We hebben een goed gesprek gehad. Mijn vriendin gaf de tip om muziek af te spelen voor mijn vader. Mensen met een vorm van dementie hebben daar soms veel baat bij.

Ik zal tijdens het volgende bezoek, dat is aanstaande zaterdag, wat muziek spelen op YouTube.

Jammer dat ik haar niet eerder heb verteld over mijn vader, dat ze mijn vader niet eerder heeft leren kennen. Dat zou het wellicht nog fijner maken om gesteund te worden.

Tears of joy, tears of love

Ook mijn tweede telefoongesprek, met mijn tweede vriendin, was heel fijn.

Ik was emotioneler. Nou, wacht, dit zeg ik verkeerd. Ik was vanmiddag net zo emotioneel maar het uitte zich anders. Mijn stem brak minder, tranen kwamen minder sterk naar boven en braken ook niet door.

Waarom? Ik denk niet dat het komt door de vragen en/of opmerkingen van mijn vriendin die ik 's middags sprak (ik belde haar). Het was ook niet zo dat haar houding gesloten of afwijzend was. Ze is heel begripvol.

Vermoedelijk is het omdat de vriendin die mij 's avonds belde mijn vader kent. Niet heel goed hoor. Maar zij heeft hem drie keer gesproken. Ik praat al een tijdje vaak over haar met mijn ouders, een oom en tante hebben ons samen gesproken na een musical.

Over de andere vriendin praat ik pas sinds kort. Mijn vader praat al langere tijd niet meer of nauwelijks nog. Mijn familie heeft ons ook nog nooit samen gezien.

Luisterlijn

Vanmiddag kreeg ik een appje van mijn vriendin dat ze ging wandelen en dat ik haar kon bellen, als ik daar behoefte aan zou hebben.

Ik heb van dit aanbod dankbaar gebruik gemaakt. Sowieso spreek ik haar graag, het liefst face-to-face zodat ik haar ook in haar mooie, lieve gezicht kan kijken, maar nu helemaal.

De situatie van mijn vader is emotioneel zo belastend dat ik behoefte heb aan een luisterend oor. Ondanks dat het eigenlijk niet meevalt om te praten zonder snik of trillende stem.

Vanavond belt mijn andere vriendin mij. Meiden, ik hou van jullie! Nu nog meer dan ik al deed.

Troostmeiden

Een troostmeisje zijn was niet iets om trots op te zijn. Het was geen benijdenswaardige rol. Dit zal sommigen niet verbazen. Een troostprijs is immers ook een prijs die je niet wilt krijgen? Je wilt de 1e prijs, de gouden medaille, winnen.

Ik verlang op dit moment niet naar een troostmeise maar wél naar een van mijn vriendinnen om mij te troosten. Een arm om mijn schouders en een schouder om op te huilen.

Helaas, in deze crisistijd zie ik hen zelden. Veel te weinig. Af en toe hebben wij telefonisch contact (soms beeldbellen) maar het meeste contact bestaat het typen van berichten. Op deze manier kunnen wij wel over lief en leed praten, maar voor mij is het emotioneel gezien niet te vergelijken met videochat.

Samen op de bank zitten en elkaar knuffelen en strelen is helemaal van een andere orde. Dát is voor mij normaal. Social distancing is voor mij niet het nieuwe normaal maar het nieuwe abnormaal waarvan ik hoop dat het gauw voorbij is. Als dit permanent is, dan vrees ik dat ik wegkwijn.

Dat zou ik acceptabel vinden als ik samen leef met mijn vriendinnen. Schatjes, ik hou van jullie!

Blik op oneindig

Wat is het fijn om vriendinnen én heel goede vriendinnen te hebben.

Vanmiddag belde mijn moeder mij. Ze vertelde mij dat mijn vader waarschijnlijk aanstaande vrijdag wordt opgenomen in een verpleeghuis.

Triest nieuws. Ondanks dat ik rationeel goed weet dat dit het beste is. Niet alleen voor mijn vader, maar ook voor mijn moeder.

Het was gisteren, met moederdag, schrikken om te zien hoe mijn vader verslechterd was. Dit heb ik nog niet gedeeld met mijn vriendinnen. Nou ja, ik heb het mijn twee goede vriendinnen zojuist verteld, maar zij hebben er nog niet op gereageerd.

Het is zwaar. En dus is het fijn om steun te hebben van goede vriendinnen!

Ik ga de komende dagen op zoek naar afleiding.