Wortels

Spontaan uit eten met mijn vriendin. Naar een Chinees restaurant. Omdat zij weet dat ik dat lekker vind (en zij ook) én omdat we beiden gek zijn van 'Wie is de mol?'. De serie die nu wordt uitgezonden op tv is opgenomen in China. (Nu is het eten daar wel anders dan het Chinees eten hier! Wat wij hier eten is Chinees - Indonesisch eten.)

Tijdens het eten bespreken we van alles. Onder andere mijn afkomst. Mijn 'roots' liggen in Zuid-Korea. Ik ben voor adoptie naar Nederland gekomen. Mijn vriendin vraagt me of ik, als het had gekund', achteraf gezien liever daar was opgegroeid dan hier in Nederland of dat ik toch bewust voor Nederland zou kiezen. Mijn antwoord was voor haar verrassend: ik zou kiezen voor Korea.

Dat is niet omdat ik een slechte band heb met mij ouders (en dan heb ik het over de mensen die mij geadopteerd hebben, mijn biologische ouders noem ik verwekkers). Want die band is heel goed. Het is ook niet zo dat ik me in Nederland niet thuis voel in de zin van een buitenbeentje zijn. Die tijd is geweest.

Wat mij niet bevalt aan Nederland is het gebrek aan onderling respect, de kilheid van het "sociale" leven. Wat ik weet van Korea (en meerdere landen in Azië) is dat het spiritueel is. Zen is maar een van de vele kenmerken aan het leven. Zoals Ikigai (Japan) een ander fenomeen is.

Ik ben er niet mee opgegroeid. Maar ik vermoed dat ik, wanneer dat wel het geval zou zijn, meer rust zou hebben. Dingen meer kan relativeren en van mij af kan laten glijden.

Dat ik zaken als pilates en op zoek gaan naar mijn Ikigai boeiend vind, en ik een klein beetje interesse voor zen boeddhisme heb, is denk ik niet helemaal toevallig. Ergens zit het verstopt. Diep van binnen. Als een bloem die nog een wortel is, nog moet ontkiemen.

Spiegel

Een gezellig etentje in een Chinees restaurant. De rijsttafel smaakte prima.

Oh, en denk nu niet dat de tafel van rijst was óf dat wij een tafel, die wordt gebruikt om rijst op te zetten, hebben opgegeten.

Een vriendin vroeg mij of ik tijd en zin had om samen uit eten te gaan. Ja, dit had ik. Met leuk gezelschap ga ik graag uit eten!

Er werd geen spiegelei geserveerd maar mijn vriendin (deze vriendin) hield mij wel een aantal keren een spiegel voor. Over gedrag, gevoelens, gedachten. Over boosheid en verdriet. Het is heel fijn als iemand dit kan én wil doen. Én zeker als zij (of in een ander geval hij) open staat voor feedback en reflectie op haar (zijn) doen en laten.

Ja, wij autisten kunnen aan (zelf)reflectie doen en zijn niet zo dom dat we nooit begrijpen wat we doen, en waarom dit (afhankelijk van de omgeving) goed of fout is. Dát we er soms moeite mee hebben kan komen door overprikkeling maar ook door rigiditeit. Onszelf (eigen belang) vooropstellen en dan maling hebben aan anderen.

Meant to bi

Lief meisje
jij bent mijn hoofdprijsje
Mooier dan het winnende lot
in de loterij
Jij bent de vrouw voor mij
Samenleven met jou is een droomreisje
Je zingt en ik beatbox een wijsje
Jij maakt het verschil
Jij bent alles wat ik wil
Hou me vast
Je mag altijd bij mij
Je mag altijd bij me schuilen
en op mijn schouders uithuilen
Omdat ik van je hou
Zo zielsveel hou van jou

Er vliegen vogels ...

van Oost- naar west-Berlijn. (Klein Orkest, zie filmpje hiernaast.) Helaas, ik ga in april niet naar Berlijn. De reis gaat niet door vanwege te weinig animo. In Jip-en-Janneke-taal: er zijn te weinig aanmeldingen gedaan.

Wat had ik in Berlijn willen doen? Behalve leuke dingen doen met gezellige collega's en het bezoeken van de bekende plekken had ik willen gaan zoeken naar enkele geocaches. Ja, geocachen/geocaching is een van mijn hobby's, mijn pre-occupaties of mijn fieps zo je wilt.

De termen pre-occupatie en, vooral, fiep zijn jargon binnen de autisme gerelateerde wereld. Het verschil tussen de autistische en neuro-typische wereld is zo'n beetje net zo groot als die destijds tussen Oost- en West-Berlijn.

Autisten/autistische personen/mensen met autisme kunnen, door overprikkeling, het spoor bijster raken. Het zoeken naar de weg kan net zo lastig zijn als het vinden van een geocache.

Geen reis naar Berlijn. Maar, ik ga hopelijk andere leuke dingen doen met mijn collega's. Ik heb een fijne werkgever, donderdag 12 december hadden wij een kerstborrel en vandaag kregen wij een kerststol.

Maar het fijnste aan mijn werkgever is dat zij autisme vriendelijk is. Voor mij is dat tenminste heel prettig. Én belangrijk. Want het is voor mij, met mijn autisme, niet makkelijk om werk te vinden. Laat staan te behouden.

Ik ben bij mijn huidige werkgever gekomen vanuit het doelgroep register. Je zou kunnen spreken van een soort beschut-werkplek. Maar wél met regulier salaris én kans op een vast contract. Met inzet en wat geluk vlieg ik als een vogel over de muur.

Knallende stenen & vallende bekers

We, mijn collega's en ik, zochten een alternatief voor een stadswandeling. Dat het op vrijdagavond om 19:30 uur donker is én het zou kunnen regenen (wanneer regent het in Nederland nou niet?) bracht ons op de gedachte om een alternatief te bedenken.

Spelletjes, het was wel genoteerd als back-up. Maar zonder plan. Heel slim! Of valt het mee? Toelichting: we zijn begeleiders van een groep mensen met autisme. Voor hen bedenken we activiteiten. De groep komt eens per twee weken samen op de vrijdagavond.

Wat wordt er gezegd over autisten/autistische personen/mensen met autisme? Ze hebben behoefte aan duidelijkheid (liefst vooraf), ze kunnen niet tegen verandering, schakelen is moeilijk voor hen, ze kunnen niet goed tegen prikkels als licht, kleur, geluid en geur.

Voor deze doelgroep hadden we bedacht om oud Hollandse spelletjes te gaan spelen: sjoelen, blikgooien en misschien ook spijkerpoepen. Nou, dit laatste "lukte" niet bij gebrek aan flessen + spijkers. Misschien in de zomer bij de barbecue? Dan kunnen wij ook een touw spannen tussen de bomen, en gaan koekhappen. Jippie yeah!

Geluiden? De schijven in de sjoelbakken. Eerst in 1 bak, later in 2 bakken. Balletjes die stuiteren. Eerst bij beerpong, later bij het blikgooien. Vallende bekers. Ook die eerst bij het beerpong en later bij het blikgooien.

Kleuren? M&M's in een schaal. Bekers, balletjes.

Licht? Het licht in een balletje. Zie filmpje.

Geuren? Koffie, thee en koeken.

Of de deelnemers last kregen van een meltdown? Nee hoor! Want, ze konden zich prima richten op de spelletjes die zij aan het spelen waren. Over (hyper)focus gesproken.

Vriendschap

Collega's, vriendinnen. Soms hou je dat gescheiden. Soms wil je dat sprake is van beide. Heel soms wil je dat vriendschap liefde is.

Als beiden daar geen bezwaar tegen hebben, is dat prima. In mijn beleving.

Waarom je verliefd kunt worden op een collega, en die verliefdheid kan uitgroeien tot liefde? Misschien omdat er iets heftigs gebeurt, waardoor je naar elkaar toe wordt geduwd/getrokken?

Of je eerst collega's moet zijn en dan pas vriendin? Ik hoop het niet!

Could you bi love?

Wij zien en spreken elkaar wekelijks. Dan gaan we samen uit eten (okay, low budget bij de HEMA!), shoppen (in een kringloopwinkel op zoek naar spelletjes) of studeren in de bibliotheek. Soulmates zijn we, wij hebben een platonische relatie, een heel goede vriendschap.

Zij weet dat ik wel meer zou willen. Of, laat ik het zo verwoorden, een andere vorm van relatie: verkering. Maar, het zit er (voorlopig) niet in omdat zij uitsluitend verliefd wordt op meiden/vrouwen. Althans tot nu toe.

Zonder aarzelen zou ik haar ten huwelijk vragen zodra wij enige jaren verkering met elkaar hebben. Ik heb haar al een paar keer gezegd en geschreven dat ik haar voor eeuwig in mijn leven wil, dat ik oud wil worden met haar. Daarom hoop ik dan ook van harte dat zij ooit mijn vrouw én beste vriendin is.

Ze vraagt mij om open te staan voor een ander. Ik sta dit ook, maar heb de ware nog niet gevonden. Meiden/vrouwen die qua uiterlijk top zijn (al dan niet verborgen onder make-up) leer ik wel kennen, maar tot een liefdesrelatie leidt het (nog) niet. En die vriendschappen halen het qua liefde niet met de vriendschap die ik met haar heb, mijn soulmate, mijn zielsverwant.

Op een vakantiekamp, waar wij elkaar leerden kennen, hadden we samen 5 dochters. Wij gaven namelijk samen de leiding over 5 meisjes van 8/9 jaar. Ik zou mij al gelukkig prijzen om samen met haar 1 kind te hebben.

Wij delen veel met elkaar, hebben ook veel gemeen. Oh, could you be love?